Tuku Impen

Tuku Impen
Dening Adinda AS

Ing protelon sacedhake dalan mlebu kampunge, Harman ngrindhikake motore nalika bali kantor. Ora kaya adate, sore iku akeh wong nggrombol sangisore wit gedhe pinggir dalan. Harman pengin ngerti, motore diparkir cedhak pos ojek banjur melu nrambul grombolane wong-wong sing kepencut ngrubung pawongan lanang tuwa, bakul jamu kang panggonane sarwo ireng.

“Bapak-bapak mboten perlu korupsi, kolusi. Ugi mboten perlu colong jupuk, pedamelan ingkang dipun awisi agami. Nanging panjenengan sedaya saged pikantuk donya brana kanthi gampil. Bapak-bapak saged nggayuh pangkat, drajar, panguwaos, kekiyatan, lan kadigdayan kanthi gampil tanpa kedah nerak hukum...” mangkono kojahe pak tuwa sing jenggoten putih dawa iku.

“Punika kapsul ajaib saking paguron lan padhepokan kula, ingkang kula tampi kanthi ajaib sasampunipun kula lampah tapa sawetawis dangu,”. Wong mau banjur nuduhake barang kang diwungkus mori putih.

“Barang ingkang kula aturaken punika setunggal paket, wonten tigang kapsul,” kandhane maneh propagandha.

Bareng dibukak, isine glintiran sa endog cecak cacahe telu warna ireng, biru, lan putih.

“Menawi bapak dhahar kapsul werni cemeng punika saderenge sare, bapak bakal ngalami impen utawi nyupena badhe dados priya ingkang jagoan mboten wonten ingkang ngalahaken. Mboten perlu dados penjahat utawi pejabat, panjenengan saged tumindak sa wenang-wenang dhateng sinten kemawon.”

Harman gedheg-gedheg. Ah, jaman reformasi, bakul jamu wae kendele omong kaya mangkono.

Bakul jamu mau nerusake propagandhane, bengi ka loro sing diombe kapsul warna biru. Sing ngombe bakal lumebu ing donya brana kang tanpa wilangan. Ana ing bengi ka loro kuwi, bakal dadi priya jagoan kang sekti mandraguna, sugih brewu digandrungi wanita akeh. Dene bengi ka telu, kapsul warna putih, sing ngombe bakal dadi pejabat dhuwur kebak panguwasa lan kamulyan.

“Sowan kula mriki mboten mbekta kapsul kathah, namung sedasa paket. Sinten ingkang sigrak bakal nyandhak, barang punika mboten kula sade. Sirikan ageng!
Namung kula betah wragad transport, pengaos rokok sa bungkus.” Kandhane maneh.
Dumadahan bakul jamu mau nudingi Harman, kandhane cocog yen ngombe kapsul ajaib iki. Pak tuwa jenggoten putih kuwi mbedheki Harman, jarene dheweke anak tunggal lair dina Selasa Kliwon, laire mbarengi banjir bandhang. Harman kaget, gugup, dheg-dhegan. Aneh pambadhene pak tuwa kuwi kabeh bener, apa mung kebeneran wae? Kanggo nebus rasa salahe Harman ngrogoh sak, njupuk dhuwit kertas rong puluh ewu rupiah diulungake.

Harman manthuk, barang sing disebut kapsul ajaib ditampa kanthi tangan ndredeg. Tanpa nampa susuke, Harman enggal bali mulih.
Bengine Harman mapan turu luwih gasik, sajake propagandhane pak tuwa bakul jamu jenggot putih wis manjing ana atine. Kanthi pangarep-arep kapsul ajaib telung iji ditimbang-timbang ana tangane, apa salahe aku nyoba dadi wong sugih nadyan mung ana impen. Harman mutusake, kapsul warna biru diuntal terus mapan turu.

Durung suwe turune, Asri bojone nggugah Harman. Jare ana tamu wong papat, nunggu ana ruang tamu.

“Selamat! Selamat pak Harman, panjenengan dados tiyang ingkang sugih piyambak wonten kabupaten punika. Malah mbok menawi sa negari.” Kandhane pak Bandi.
Tetela wong papat mau, sijine minangka kuasa hukume Tuan Hansens bangsa Walanda menehi dana hibah deposito kang cacahe 250 juta US dollar marang Harman. Wah pira yen dirupiahke?

Manut ujare tamune mau, Tuan Hansens nalika jaman perang kamardikan utang nyawa marang mbah Djojo simbahe Harman. Jalaran bapake Harman putra tunggale Mbah Djojo wis tilar donya, mula Harman kang uga anak tunggal ditetepake minangka pewaris tunggale Tuan Hansens pawongan sugih mbrewu nanging ora duwe turun.

Ah, ora tinemu nalar kaya wong ngimpi wae. Harman nggeget ilate. Dheweke pringisan kelaran. Dadi ora ngimpi, nanging mokal banget jaman saiki ana wong menehke bandha donya pengaji gedhe banget kanthi entheng lan gampang.

Harman durung yakin, nanging esuke nyatane ing kantor cabang bank gedhe dipasrahake deposito Tuan Hansens kanggo Harman. Hibah perusahaan-perusahaan ditindakake ing Jakarta, yen Harman sumadiya.

Wiwit dina kuwi Harman uripe mubra-mubru, saben dina pesta, bojane andrawina. Saiki Harman manggon ing omah super mewah, kaya kratone raja-raja ana kawasan elite ibukota.

Donya lan wanita, krana prakara loro mau akeh wong lanang sing kaya Harman biyen saleh, mursid, ucul saka kendhali dadi pawongan sing nguja hawa nepsu pangaribawabe setan. Ana Sofie lan Sonya, kenya sulistya lan seksi ngancani panguripan saben dinane Harman. Sijine ndulang, sijine mijeti lan ngelus-elus sa kojur badanne, mripate Harman merem-melek ngrasakake nikmat...

“Mas... tangi. Wis awan!”

Harman gragapan tangi, sikile digered rada kasar. Harman nguceg-uceg mripate.

“Lho endi Sofie...endi Sonya, lho...” mripate pendirangan sirahe lingak-linguk bingung.

“Panjenengan mesthi ngimpi, mas. Wis ndang cepet siram, mengko telat ngantore!”
Impen dhek bengi nengsemake banget, kaya dumadi temenan. Harman ngombe banyu putih sa clegukan. Arep mapan turu maneh, ora ngantor dina iku.

Kapsul warna ireng lan putih diuntal bebarengan, karepe ndang ngrasakake kabeh sing dikandhakake pak tuwa jenggot putih.

“Mas, ana tamu...” bojone alok nggugah. Nanging Harman ora obah.

Asri nangis mingseg-mingseg ngadhepi bojone sing wis nggejojor kaku tanpa nyawa ing peturon, saka cangkeme ndlewer getih kenthel. Ora ana sing ngerti sebab apa, asri mung weruh bojone ngombe pil sadurunge mapan turu. Ah, banget larange pengajine sawijining impen. ***